وقتی اتهام، خودِ واقعیت می شود

ما دقیقاً بر چه اساس قضاوت می کنیم؟ پاسخ تلخ فیلم این است، نه بر اساس واقعیت، بلکه بر اساس ترس، خاطره و میل به مجازات - ما دقیقاً بر چه اساس قضاوت می کنیم؟ پاسخ تلخ فیلم این است، نه بر اساس واقعیت، بلکه بر اساس ترس، خاطره و میل به مجازات عصر ایران؛ محسن سلیمانی فاخر- فیلم آرماند نخستین تجربهٔ بلند هالفدان اولمان توندل، نوهٔ اینگمار برگمان و لیو اولمان، بیش از آنکه دربارهٔ یک اتهام کودکانه باشد، دربارهٔ ساختارهای قدرت، اخلاق جمعی و مکانیزم های تولید حقیقت در جامعهٔ مدرن است.

  فیلم از همان پیش فرض اولیه اش – احضار مادری به مدرسه برای مواجهه با اتهامی تکان دهنده – مخاطب را در یک فضای پارانویید اخلاقی قرار می دهد؛ فضایی که در آن حقیقت نه کشف، بلکه ساخته می شود.

غیاب کودکان؛ حذف واقعیت برای آشکار کردن سازوکار قضاوت مهم ترین تصمیم فرمی توندل، حذف کامل دو کودک (آرماند و یون) از سطح روایت است.

این غیاب، یک انتخاب صرفاً روایی نیست، بلکه بیانیه ای نظری دربارهٔ حقیقت اجتماعی است.

   در سطح نخست، نبود کودکان نشان می دهد که فیلم اساساً دربارهٔ واقعه نیست، بلکه دربارهٔ واکنش ها به واقعه است.

ما هرگز نمی فهمیم چه رخ داده، زیرا برای جامعه نیز حقیقت اهمیتی ندارد؛ آنچه اهمیت دارد، چگونگی سازمان دهی اضطراب جمعی است.