در دفاع از روزنامه نگاران داخل ایران

 علی اصغر سیدآبادی در روزنامه شرق نوشت: روزنامه نگار ماندن در این دوره بسیار دشوار است.

در فضای قطبی شده سیاسی و فضای جنگی، از روزنامه نگاران انتظار دارند، هم چون کنشگران سیاسی عمل کنند.

گاهی روزنامه نگاران اسم و رسم دار و با سابقه ای را می بینی که مانند سخنگویان کنشگران تندرو عمل می کنند.

به نام تحلیل، رویاهایی را می بافند و به مردم می فروشند و اگر بخواهیم با منطق قدیم از کار آنها یاد کنیم، آدم را یاد اعلامیه چسبان های قدیم می اندازند.

نسل اول ماهواره های فارسی زبان، گوینده های یک یا دو نفره ای داشت و مجموعه ای از فیلمفارسی و موسیقی های پاپ دهه های گذشته.

برخی شان سیاسی بودند.

حالا از نظر تولیدات سرگرمی رشد کرده اند، اما آن تک گوینده های سیاسی تکثیر شده اند و از این شبکه به آن شبکه رفت و آمد می کنند و حرف های تکراری می زنند.

نکته عجیب تر این است که برخی از آنان، پیش تر روزنامه نگاران نسبتا خوبی بودند، اما شیفتگی مخاطب داشتن آنان را به قصه گویان و فروشندگان رویا و جنگ طلبان تقلیل داده است.

  از این طرف تلویزیون های داخلی نیز با استاندارد سلیقه گروهی خاص اداره می شود و ادبیات سیاسی و فکری آنان را بازتاب می دهد و به ارگان های گروهی کوچک و خاص تبدیل شده اند و صدای آنان را بازتاب می دهند.