ایران و تاریخی که همین اکنون است

مفهوم خانه و منِ اینجایی و مای درگیر رنج و خاطره ی مشترک هنوز در جهان پررنگ است و تا رسیدن به بهشت بی مرز شاید به قدر عمر هزاران نوح نبی فاصله است و جهان چنین است.

- عصر ایران؛ احسان اقبال سعید - معانی گاه چنان بدیهی و زودیاب در خاطر می آیند که خیال سهل پسند آدمی دمی هم برای تردید و بازیافتن آنان و البته تغییر و نیز تدبیری در روزآمد نمودنشان به خویش جستن و نیز جست زدن در ساحت اندیشه و هم سنگی اگر نه ریگی بر کوزه ی ترک برداشته و متروک انباشته های بی خطر خویش نمی زند و گامی در وادی شدن نمی نهد.

اما طوفان های مهیب بشری که نخست زاده ی عقل محال اندیش و مجنون آدمی و دیگر قدرت رویا و گام های تهمتن وار اوست چنان ستون عمارت کسری و نیز باورهای سترک را خاک می کند که ریگ های منقار طیور ابابیل با پیل های نجاشی نمودند و تاهنوز چنین است هم.

معنای وطن و وجوب تاریخی اش و نیز ماهوی یا مصنوع و دست ساز بودنش از آن مفاهیم یگانه است که سالیانی با خیال بشر هماوردی نموده و گاه ازلی/قدسی و لایق خون و جان درشمار آمده و گاه عارضی و مجسمه به مثل سامری که همه صداهایش نه از نوای گرم آدمی  و دم داوودی که اجبار زمانه و رخت تشابه بوده.

آدمیان به حکم جبر حیات اجتماعی برای در امان ماندن و نیز دانه و دام به چنگ آوردن و نهادن زیر سیه چادری و بر زمینی گرد آمدند و ستیز و