حضرت عباس(ع)، نماد ولایت پذیری در منظومه شیعه

حضرت عباس(ع) در تاریخ بشر نه تنها به عنوان یار باوفای امام حسین(ع)، بلکه به عنوان نماد انسان کامل شناخته می شود؛ انسانی که عقل، ایمان، - به گزارش تابناک؛ چهارم شعبان، نه فقط یادآور آمدن انسانی پاک به جهان، بلکه یادآور طلوع خورشیدی است که در کربلا با درخشندگی وفا، بصیرت، ادب و فداکاری، آسمان انسانیت را روشن کرد.

حضرت ابوالفضل العباس (ع)، فرزند امیرالمؤمنین (ع) و ام البنین (س)، در تاریخ شیعه جایگاهی دارد که هیچ انسان غیرمعصومی به آن نرسیده است.

او نه امام است و نه پیامبر، اما به اذعان امامان معصوم (ع)، در قلّه ایمان عملی و عبودیت آگاهانه قرار دارد.

فراتر از پیوند خونی؛ ظهور سرباز آگاهِ ولایت حضرت عباس (ع) در متن حادثه کربلا، تنها برادر امام حسین (ع) نیست، بلکه مظهر سربازی آگاه و عارف به ولایت است.

نقش او را نمی توان صرفاً با پیوند خانوادگی تبیین کرد؛ چرا که در منطق دینی شیعه، ملاک ارزش، ایمان و معرفت است، نه نسبت نسبی.

عباس بن علی (ع) از همان آغاز نهضت حسینی، با آگاهی از فلسفه قیام امام خویش، قدم در مسیر ولایت گذاشت.

آن گونه که تاریخ روایت می کند، او در شب عاشورا هنگامی که امام حسین (ع) با یاران خویش سخن گفت و ایشان را آزاد گذاشت تا در تاریکی شب بروند، با صلابت و یقین اعلام کرد: ما هرگز تو را رها نمی کنیم! این جمله نه از احساس خانوادگ�