دکترین پیش دستانه؛ چگونه تل آویو ، واشینگتن را از «صبر استراتژیک» به «لشکرکشی پیشگیرانه» کشاند؟

مقدمه در نظام بین الملل، گذار از یک دکترین امنیتی به دکترین دیگر، به ندرت محصول تصادف است؛ بلکه این دگردیسی ها عمدتاً در اتاق های دربسته تبادل اطلاعاتی و بر اساس بازخوانی تهدیدهای وجودی شکل می گیرند.

در آغاز ژانویه 2026، ناظران سیاسی شاهد یکی از سریع ترین تغییرات در رفتار راهبردی ایالات متحده بوده اند: فروپاشی دکترین صبر استراتژیک (Strategic Patience) و جایگزینی آن با لشکرکشی پیشگیرانه .

(Preemptive Deployment) اعزام همزمان ناوگروه های هواپیمابر آبراهام لینکلن و جورج اچ.

دبلیو بوش به منطقه سنتکام، فراتر از یک نمایش قدرت کلاسیک، نمادی از هم گرایی بی سابقه ی ارزیابی های اطلاعاتی موساد و سیا است.

این یادداشت به واکاوی این پرسش می پردازد که چگونه تل آویو موفق شد با استفاده از ابزار دیپلماسی اطلاعاتی ، منطق عملیاتی واشینگتن را از بازدارندگی غیرفعال به سوی آمادگی برای ضربه پیش دستانه سوق دهد.

1- نبرد سایه ها در واشینگتن؛ کالبدشکافی نشست های محرمانه اطلاعاتی ریشه تحرکات نظامی ژانویه و فوریه 2026 را باید در دیدارهای محرمانه هفته دوم ژانویه در لانگلی (مقر سازمان سیا) جست وجو کرد.

بر اساس گزارش های درز یافته از منابع امنیتی، رییس موساد در دیداری سرنوشت ساز با ویلیام برنز، مدیر سیا، مجموعه ای از اسناد موسوم به پرونده های قرمز را ارائه کرد.