«چاره ای نیست»؛ وقتی انسان حس می کند به شیء تبدیل می شود؛ آن هم غیر قابل استفاده

مسأله فیلم فقر و بیکاری نیست.

فروپاشی هستی اجتماعیِ سوژه در جهانی است که ارزش انسان را با کارکرد، بهره وری و توان مصرف می سنجد - چاره ای نیست ؛ وقتی انسان حس می کند به شیء تبدیل می شود؛ آن هم غیر قابل استفاده مسأله فیلم فقر و بیکاری نیست.

فروپاشی هستی اجتماعیِ سوژه در جهانی است که ارزش انسان را با کارکرد، بهره وری و توان مصرف می سنجد عصر ایران؛ محسن سلیمانی فاخر- فیلم چاره ای نیست No Other Choice   را می توان یکی از رادیکال ترین صورت بندی های سینمایی از بحران انسان معاصر در دل سرمایه داری متأخر دانست؛ فیلمی که مسئله اش نه فقر، نه بیکاری به مثابه یک حادثه اقتصادی، بلکه فروپاشی هستی اجتماعیِ سوژه در جهانی است که ارزش انسان را با کارکرد، بهره وری و توان مصرف می سنجد.

  پارک چان-ووک با کنار زدن درام های فردی و روان شناختی متعارف، به سراغ لایه ای ساختاری می رود؛ جایی که انسان پیش از آن که سقوط کند، در سطح آگاهی به چیز تقلیل یافته است.

  فیلم، تصویری از نظمی ارائه می دهد که در آن پیشرفت تکنولوژیک، عقلانیت ابزاری و منطق مصرف، دست به دست هم می دهند تا سوژه را از درون تهی کنند؛ نظمی که در آن حذف شدن از چرخه تولید، معادل حذف شدن از معنای بودن است.