«آیین چراغ خاموشی نیست»/ وقتی بهرام بیضایی به استقبال مرگ می رود

شخصیت پردازی لایه ای، دیالوگ های جان دار به همراه انبوهی از ماجراهای جذاب، قصه ای مهیج و تماشایی را ساخته است و بیضایی در مقام کارگردان هم مثل یک جادوگر همه چیز را سر جای خودش قرار داده است.

- آیین چراغ خاموشی نیست / وقتی بهرام بیضایی به استقبال مرگ می رود شخصیت پردازی لایه ای، دیالوگ های جان دار به همراه انبوهی از ماجراهای جذاب، قصه ای مهیج و تماشایی را ساخته است و بیضایی در مقام کارگردان هم مثل یک جادوگر همه چیز را سر جای خودش قرار داده است.

عصر ایران؛ علی نجومی ــ  یک ماه از مرگ بهرام بیضایی گذشت.

حالا او همانند دختر جوان گمشده فیلم کلاغ( ساخته بیضایی به سال 1357) کم کم به خاطره ای تبدیل می شود که هر بار اسمش را می شنویم آهنگی زنگ دار در گوشمان می پیچد که به قول علی خان حاتمی  می گوید: آیین چراغ خاموشی نیست.

می خواهم به این بهانه به مهم ترین فیلم بیضایی(البته به اعتقاد خودم) بپردازم: مسافران ساخته شده به سال 1370  فیلمی در مورد مرگ و وزن سنگین و ترسناکش.

گویا بیضایی در حدود 35 سال پیش به استقبال مرگ رفته است و مرثیه ای را سروده است که در جدال با زندگی، شاهکار مسلم سینمای بعد از انقلاب را رقم می زند.

  قصه فیلم  خانه ای بزرگ و قدیمی پر از آدم های جورواجور و سرزنده که همگی برای عروسی دختر کوچک خانواده یعنی ماهرخ آماده می شوند.