پارادوکسِ تلاش؛ چرا کار بیشتر، همیشه نتیجه بهتر به همراه ندارد؟

افزایش ساعات کاری نه تنها تضمینی برای بهره وری بیشتر نیست، بلکه در اقتصاد دانشی امروز اغلب به «مشغولیت نمایشی»، فرسودگی کارکنان و افت عملکرد واقعی منجر می شود.

- افزایش ساعات کاری نه تنها تضمینی برای بهره وری بیشتر نیست، بلکه در اقتصاد دانشی امروز اغلب به مشغولیت نمایشی ، فرسودگی کارکنان و افت عملکرد واقعی منجر می شود.

 در جهانی که هوش مصنوعی و الگوهای تازه ای مانند هفته کاری چهارروزه در حال بازتعریف مفهوم کار هستند، شاید زمان آن رسیده باشد که این باور قدیمی را کنار بگذاریم که کار بیشتر الزاماً نتیجه بهتر به همراه دارد.

به گزارش فرارو به نقل از تایمز مگزین، برای دهه ها، و حتی قرن ها، این تصور غالب وجود داشت که ارزشمندترین کارمند هر سازمان کسی است که بیشترین ساعات را در محل کار می گذراند.

سخت کوشی با حضور طولانی مدت پشت میز یا در کارخانه سنجیده می شد و ساعت های کاری، معیاری مستقیم برای تعهد، بهره وری و حتی شایستگی ارتقا به حساب می آمد.

اما امروز، در دنیایی که ماهیت کار به سرعت در حال تغییر است، این فرض تاریخی بیش از هر زمان دیگری زیر سؤال رفته است.

اکنون که هوش مصنوعی وعده دگرگون کردن شیوه های کار را می دهد و جنبش هفته کاری چهارروزه به تدریج در کشورهای مختلف جدی گرفته می شود، شاید زمان آن رسیده باشد که یک واقعیت را بی پرد