معماری قدرت ایران در میدان پرآشوب منطقه

موشک ها و پهپادهای ایران، بیش از آنکه «کابوس پایگاه ها» باشند، معماران بازدارندگی اند؛ ستون هایی که سقف امنیت ملی را استوار نگاه می دارند.

- موشک ها و پهپادهای ایران، بیش از آنکه کابوس پایگاه ها باشند، معماران بازدارندگی اند؛ ستون هایی که سقف امنیت ملی را استوار نگاه می دارند.

یادداشت مهمان- سعید شهرابی فراهانی، کارشناس ارشد مسائل ببین الملل: در سپهر پرآشوب غرب آسیا، جایی که تاریخ با خون و آتش نوشته شده و قدرت های جهانی همواره در پی تثبیت برتری خود بوده اند، بازدارندگی نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی تمدنی است.

جمهوری اسلامی ایران طی دهه های اخیر، در سایه تحریم، فشار و تهدید، راهبردی را برگزیده که ستون فقرات آن بر توان بومی دفاعی استوار است؛ راهبردی که امروز در قالب زرادخانه چندلایه موشکی و شبکه گسترده سامانه های بدون سرنشین تهاجمی، به یکی از مؤلفه های تعیین کننده معادلات منطقه ای بدل شده است.

توان موشکی ایران را نمی توان صرفاً مجموعه ای از تجهیزات نظامی دانست؛ این توان، محصول یک نگاه راهبردی به مفهوم امنیت ملی است.

در جهانی که حضور ده ها پایگاه نظامی قدرت های فرامنطقه ای پیرامون مرزهای ایران به واقعیتی عادی تبدیل شده، پاسخ ایران نه گسترش پایگاه های برون مرزی، بلکه توسعه برد، دقت و تنوع سامانه های بازدارنده بوده است.