آنکارا در میانه کارزار ضرورت و تردید؛ بازخوانی دیپلماسی توازن در بحران ژانویه 2026

در نخستین روزهای ژانویه 2026، منطقه غرب آسیا بار دیگر خود را در برابر چرخه ای از تنش های وجودی یافت که در آن، مرز میان «دیپلماسی» و «منازعه» به باریک ترین حد خود در دهه اخیر رسیده است.

- مقدمه: تراژدی جغرافیا و منطق گریزناپذیر توازن در نخستین روزهای ژانویه 2026، منطقه غرب آسیا بار دیگر خود را در برابر چرخه ای از تنش های وجودی یافت که در آن، مرز میان دیپلماسی و منازعه به باریک ترین حد خود در دهه اخیر رسیده است.

بازگشت دونالد ترامپ به کاخ سفید و احیای دکترین فشار حداکثری ، این بار با غلظتی افزون تر و در بستر ژئوپلیتیکی دگرگون شده، تهران و واشینگتن را در وضعیتی قرار داده است که از آن به عنوان بن بست استراتژیک یاد می شود.

در این میان، جمهوری ترکیه به رهبری رجب طیب اردوغان، بار دیگر در قامت یک بازیگر موازنه گر ظاهر شده است.

آنکارا در ژانویه 2026، نه بر اساس آرمان گرایی رمانتیک، بلکه بر پایه رئالیسم تدافعی (Defensive Realism) تلاش کرد تا از تبدیل شدن اصطکاک ایران و آمریکا به یک انفجار منطقه ای جلوگیری کند.

این یادداشت به تحلیل لایه های پنهان میانجی گری ترکیه و ضرورت های ژئوپلیتیکی می پردازد که این کشور را به ایفای نقشی فعال در این کارزار واداشته است.