آیا جهان بدون خالق، می تواند جهانی اخلاقی باشد؟

استیون هاوکینگ در آخرین تئوری خود، معتقد است که جهان ازلی و ابدی است، لذا نیاز به خالق ندارد.

یعنی خود بسنده است.

او جهان بدون مرزی را معرفی می کند که لبه و کرانه ای ندارد.

- اما واقعا اگر جهان فاقد مرز باشد، یعنی نیازی به خالق ندارد؟ آیا ما به دنبال خالق مادی هستیم که لازم باشد که جهان را ازلی و ابدی بدانیم؟ و مگر آیا ازلی بودن عالم به معنی نفی وجود خدا است؟ از این سوالات که بگذریم، چیزی که میان خداناباوران اهمیت ویژه ای دارد، مرتبط ساختن خداناباوری با التزام بیشتر به قوانین اخلاقی است.

اما آیا جهان بدون خالق، می تواند جهانی اخلاقی باشد؟ در این نوشتار سعی کرده ایم تا نشان دهیم که چگونه وجود خدا می تواند دلیلی بر ضرورت وجود احکام اخلاقی باشد و بدون خدا نه انسانی وجود داشت و نه اخلاقی.

چرا تنها در پرتو خداباوری می توان به واقعیت اخلاق دست پیدا کرد؟ ابتدا این را در نظر داریم که هر آنچه در جهان، بهره ای از وجود دارد، نیاز به علت دارد.

اکنون آیا از هستی شناسی می توان به باید و نباید اخلاقی رسید؟ بدین معنا که آیا هستی جهان می تواند راهی برای اثبات اخلاق باشد؟ و آیا همانگونه که وجود خالق را برای هستی جهان می توان اثبات کرد، همان خالق، علت احکام اخلاقی نیز هست؟ و این رابطه چه ثمرات عملی در زندگی انسان دارد؟ از نگاه فلسفی برای اثبات