پدافند هوایی ایران؛ آنچه دیده می شود و آنچه دیده نمی شود

پدافند هوایی، فقط موشکی نیست که شلیک شود یا راداری که روی تصویر دیده شود.

پدافند، شبکه ای زنده از «دیدن، فهمیدن، تصمیم گرفتن و عمل کردن» است؛ - به گزارش تابناک ؛آنچه از پدافند هوایی ایران در رسانه ها نمایش داده می شود، تنها سطح بیرونی یک سازه عمیق، چندلایه و پیوسته است که فلسفه وجودی اش، بقا در نخستین دقیقه های جنگ و تحمیل تردید دائمی به دشمن است.

پدافند هوایی ایران را اگر فقط با نام سامانه ها بشناسیم، عملاً اصل ماجرا را ندیده ایم.

باور 373، سوم خرداد، تلاش، 15 خرداد، مرصاد یا حتی سامانه های کوتاه برد و توپ پایه، صرفاً ابزار هستند؛ آنچه اهمیت دارد، معماری کلانی است که این ابزارها را به یک ارگانیسم واحد تبدیل می کند.

ارگانیسمی که قرار نیست همیشه شلیک کند، بلکه مأموریت اصلی اش این است که دشمن را از تصمیم به حمله منصرف کند یا هزینه تصمیمش را آن قدر بالا ببرد که لحظه حمله به تعویق بیفتد.

در لایه آشکار، پدافند هوایی ایران همان چیزی است که دیده می شود: سامانه های موشکی زمین به هوا با بردهای مختلف، رادارهای کشف و رهگیری، سامانه های اپتیکی، یگان های متحرک و رزمایش هایی که هر از گاهی برگزار می شود.

این تصویر، برای افکار عمومی لازم است، برای بازدارندگی رسانه ای هم کارکرد دارد، اما برای دشمن کافی نیست.