«افسانه ناوهای نامریی»؛ چرا آبراهام لینکلن آن قدرها هم دست نیافتنی نیست؟

در روزهایی که ورود ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن به خاورمیانه با روایت هایی از «حالت شبه»، «ردیابی ناپذیری» و «برتری مطلق» همراه شده بود، - به گزارش تابناک ، وقتی نام یک ناو هواپیمابر آمریکایی وارد تیتر رسانه ها می شود، معمولاً موجی از بزرگ نمایی هم همراهش می آید.

ترکیبی از ترس، هیجان و روایت های شبه اسطوره ای.

آبراهام لینکلن هم از این قاعده مستثنا نبود.

از لحظه ای که خبر حرکت این ناو به سمت منطقه خاورمیانه منتشر شد، فضای رسانه ای پر شد از جمله هایی مثل در حالت شبه حرکت می کند ، قابل ردیابی نیست ، هر هدفی را نابود می کند و کنترل کامل منطقه را به دست گرفته است .

اما واقعیت میدان با این تصویر فاصله دارد.

ناو هواپیمابر، هرچقدر هم پیشرفته باشد، در نهایت یک سازه فولادی عظیم است که بیش از 300 متر طول دارد، هزاران تن وزن دارد و با چندین رادار، آنتن، دکل ارتباطی و سامانه ناوبری حرکت می کند.

چنین جرمی در پهنه دریا، نه می تواند پنهان شود و نه اصولاً برای پنهان شدن طراحی شده است.

فلسفه وجودی ناو هواپیمابر نمایش قدرت است، نه اختفا.

این شناورها ساخته شده اند تا دیده شوند، پیام بدهند و حضور نظامی را به رخ بکشند.

اگر قرار بود مخفی باشند، اصلاً طراحی شان به این شکل انجام نمی شد.