ماجرای زنی که با یک «نه»، پایان نژادپرستی در آمریکا را رقم زد

«از نظر جسمی خسته نبودم؛ یا دست کم بیش از آن چه معمولاً در پایان یک روز کاری خسته می شدم، خسته نبودم.

من پیر هم نبودم، هرچند بعضی ها تصویری از من دارند که گویی آن زمان پیر بوده ام.

- ماجرای زنی که با یک نه ، پایان نژادپرستی در آمریکا را رقم زد از نظر جسمی خسته نبودم؛ یا دست کم بیش از آن چه معمولاً در پایان یک روز کاری خسته می شدم، خسته نبودم.

من پیر هم نبودم، هرچند بعضی ها تصویری از من دارند که گویی آن زمان پیر بوده ام.

من چهل ودو ساله بودم.

نه، تنها خستگی ای که داشتم، خستگی از تسلیم شدن بود.

به گزارش ایسنا، خبرآنلاین نوشت: در اول دسامبر 1955 [9 آذر 1334]، رزا پارکس سوار اتوبوسی در مونتگمریِ آلاباما شد.

به جای آن که به انتهای اتوبوس برود ــ بخشی که برای آمریکایی های آفریقایی تبار تعیین شده بود ــ در قسمت جلو نشست.

وقتی اتوبوس کم کم با مسافران سفیدپوست پر شد، راننده از پارکس خواست جایش را عوض کند.

او امتناع کرد.

مقاومت او یکی از بزرگ ترین جنبش های اجتماعی تاریخ، یعنی تحریم اتوبوس های مونتگمری، را به حرکت درآورد.

نافرمانی رزا پارکس در برابر جداسازی نژادی در اتوبوس ها تاریخی بود، اما داستان واقعیِ پشتِ بازداشت او بسیار پیچیده تر از افسانه رایجی است که معمولاً نقل می شود.