جنگ در خلیج فارس؛ سناریوی تقابل دریایی و هدف قرار دادن ناوهای آمریکایی با موشک های نسل جدید ایران

در فضای پرتنش منطقه، یکی از جدی ترین سناریوهای مورد بحث در محافل نظامی، نه یک جنگ کلاسیک گسترده، بلکه درگیری محدود اما بسیار پرشدت در دریا است؛ - در یک سناریوی واقعی درگیری دریایی، نخستین مرحله نه شلیک، بلکه شناسایی است.

شبکه راداری ساحلی، پهپادهای شناسایی دوربرد، داده های الکترواپتیکی و حتی پایش الکترومغناطیسی محیط، همگی برای ایجاد یک تصویر عملیاتی دقیق از موقعیت ناوگروه به کار گرفته می شوند.

ناو هواپیمابر، برخلاف تصور عمومی، یک هدف کاملاً نامریی نیست؛ رد حرارتی، امواج راداری، ارتباطات رادیویی و مسیر حرکت آن در یک محیط محدود دریایی، همگی قابل پایش و تحلیل هستند.

در چنین محیطی، مفهوم اشباع دفاعی نقش کلیدی پیدا می کند.

سامانه های دفاعی ناوهای آمریکایی مانند لایه های موشکی رهگیر، رادارهای آرایه فازی و سامانه های جنگ الکترونیک برای مقابله با تهدیدات طراحی شده اند، اما این سامانه ها نیز ظرفیت پردازش و واکنش محدودی دارند.

وقتی تهدیدات از جهات مختلف، با سرعت های متفاوت و پروفایل های پروازی متغیر وارد شوند، پیچیدگی دفاع به صورت تصاعدی افزایش می یابد.

از منظر فنی، موشک هایی مانند قاسم بصیر در صورت برخورداری از جستجوگر پیشرفته و قابلیت اصلاح مسیر، می توانند در فاز پایانی به یک تهدید بسیار دشوار برای رهگیری تبدیل شوند.