سوگواری سازها!

«آداجیو» مرثیه ای است بر جان های خسته .

طنینی است که تا عمق روح خسته آدمی نفوذ می کند.

«آداجیو» نوایی است که تاب و تحمل درد را به جریان می اندازد؛ - سوگواری سازها! آداجیو مرثیه ای است بر جان های خسته .

طنینی است که تا عمق روح خسته آدمی نفوذ می کند.

آداجیو نوایی است که تاب و تحمل درد را به جریان می اندازد؛ درحقیقت نوای آن چنان گیراست که با نواخته شدن ابتدایی ترین نت ها، اشک هایمان جاری می شود و سوگواری سازها غم را کمی سبک تر می سازد.

به گزارش ایسنا، موسیقی همواره یار شفیقی در غم و شادی انسان بوده است.

موسیقی با روح انسان گره خورده و غم و شادی آن به هم وابسته است.

موسیقیِ غم آن چیزی است که لذت بردن از موسیقیِ شاد را برایمان معنا می کند و تا زمانی که غم را از طریق موسیقی تجربه نکنیم، شادی آن هم برایمان مفهومی نخواهد داشت.

اما موسیقی لزوما از طریق کلمات دقیق ترین همدردی را با ما ابراز نمی کند، چه بسا که بارها، تنها نوای سازها همراهی را با جان و روان آدمی خواهد داشت.

اگر بخواهیم یکی از بهترین نمونه ها را در این راستا نام ببریم باید به آداجیو بپردازیم.

پیش از آن اما درباره معنای تخصصی آن باید چنین گفت: آداجیو نشانه ای از تمپو در موسیقی است که اجرا شدن یک قطعه را به صورت آهسته و باوقار هدایت می کند (به معنای تحت اللفظی با آرامش )، معمولاً در