وقتی اندیشه عقب می ایستد/ درباره امتناع صاحبان اندیشه از سخن گفتن در روزهای ملتهب

می تواند میدان را به روایت های یک سویه و هیجانی واگذار کند - وقتی اندیشه عقب می ایستد/ درباره امتناع صاحبان اندیشه از سخن گفتن در روزهای ملتهب سکوت بخشی از طبقه روشنفکر - هرچند قابل فهم - می تواند میدان را به روایت های یک سویه و هیجانی واگذار کند عصر ایران؛ زهرا کُرد- این روزها عبارات پرتکراری نظیر من در این شرایط صحبت نمی کنم ، فعلاً اوضاع برای گفت وگو مناسب نیست ، بگذارید در فرصت بهتری درباره این موضوع حرف بزنیم و نمی خواهم مورد هجمه قرار بگیرم از زبان صاحبان اندیشه و متفکران جامعه بسیار شنیده می شود؛ جملاتی که بیش از آن که نشانه تأمل باشند، کار اهالی رسانه را برای تولید محتوای دقیق و واقعی با دشواری مضاعف مواجه کرده است.

  اکراه و امتناع بخشی از طبقه روشنفکر از گفت وگو و بیان وجوه مختلف آنچه بر جامعه امروز ایران می گذرد، اتفاقی تازه نیست؛ در بزنگاه های پیشین تاریخ معاصر نیز سکوتی قابل تأمل بر بسیاری از زبان ها سایه انداخته بود و اندیشه ورزان ترجیح داده بودند ناظرانی خاموش باقی بمانند.

با این حال تاریخ تنها با سکوت نوشته نشده است.

همواره صداهایی بوده اند که منتظر زمان مناسب نمانده اند.

نمونه ای  در گذشته یادآور این واقعیت است که نقش روشنفکری پیش از آن که به نتیجه ای فوری بینجامد، به ثبت یک موضع در حافظه تاریخی گره خورده �