وقارِ یک ملت، فریادِ یک تاریخ…

این مردم، ستون های پولادین این سرزمین اند.

بی ادعا می آیند، بی منت می مانند، و تنها خواسته شان حرمتِ صداقت است.

- امروز در میان دریای بیکران مردم ایستاده بودم؛ دریایی نه از خشم، که از وقار.

نه از هیاهو، که از ایمان.

چهره هایی دیدم آفتاب سوخته و نجیب، دست هایی که شاید خسته از روزگار بودند، اما در لحظه ی حضور، استوارتر از کوه.

زنانی دیدم رنگارنگ، با لبخندهایی از جنس امید؛ مادرانی که کودکانی را در آغوش داشتند، و نوجوانانی با عزمِ ایستاده، که آینده ی وطن را می شد در روشنیِ چشمانشان دید.

کارگزاران وطن! این مردم، ستون های پولادین این سرزمین اند.

بی ادعا می آیند، بی منت می مانند، و تنها خواسته شان حرمتِ صداقت است.

قدر این نجابت را بدانید؛ که اگر اعتمادشان زخمی شود، هیچ مرهمی آسان نخواهد بود.

و شما که از دور، تصویر ایران را تیره می نمایانید، امپراتوری های رسانه ای تان را به چالش می کشم: تنها یک قابِ بی واسطه از این حضور را نشان دهید.

یک لحظه از همدلی این مردم را.

آن گاه خواهید دید ایران را نه با تیترها، که با دل های متحد باید سنجید.

ایران با این مردم می ماند.

چون ریشه در جان دارد.