روایت ناگفته ها از برنامه های اصلاحی در دانشگاه تهران

ریاست دانشگاه تهران، از برنامه های اصلاحی در دانشگاه سخن گفته است که تحلیل آن، روایتگر اتفاقات ناگوار این سالها در دانشگاه مهم کشور است.

- برای سال های متمادی، دانشگاه تهران به عنوان نماد آموزش عالی ایران، با پدیده ای خاموش دست به گریبان بود که کمتر رسانه ای جرأت پرداختن به آن را داشت: غیبت گسترده برخی اعضای هیأت علمی.

در این سال ها، روایت های دانشجویی از کلاس های درس خالی، اساتیدی که تنها در روزهای امتحان یا ثبت نمره ظهور می یافتند و جلساتی که به جای ترمیم، به تعطیلی می گرایید، شنیده می شد.

اما این روایت ها، غالباً در حاشیه می ماند و به مطالبه ای عمومی تبدیل نمی شد.

آنچه اکنون رییس دانشگاه تهران از آن به عنوان گزارش هایی مبنی بر عدم حضور برخی همکاران یاد می کند، در واقع نوک کوه یخی است از فرهنگی که سال ها در برخی دانشکده ها ریشه دوانده بود.

فرهنگی که در آن، حضور نیافتن نه تنها تخلف، که گاه نشان های از اعتبار علمی تلقی می شد؛ گویی استاد تمام وقتی که پایش به کلاس باز نمی شود، مشغله های مهم تری دارد و کلاس داری، شأن او را تنزل می دهد.

اما این پدیده، تنها به اساتید محدود نمی شد.

بخش مهمی از مسئولیت، متوجه مدیریت های پیشین دانشگاه است.