وقتی ملتی بین بیم و امید به صورت متناوب و پی درپی قرار می گیرد، برای روان جمعی چه پیش می آید؟

وقتی ملتی بین امید و ترس قرار می گیرد، این وضعیت فقط یک حالت احساسی نیست، بلکه الگویی پایدار از زیستن می شود.

الگوی تصمیم گیری، اعتماد، مشارکت اجتماعی و حتی تخیل جمعی تحت تأثیر این نوسان شکل می گیرد.

- وقتی ملتی بین بیم و امید به صورت متناوب و پی درپی قرار می گیرد، برای روان جمعی چه پیش می آید؟ وقتی ملتی بین امید و ترس قرار می گیرد، این وضعیت فقط یک حالت احساسی نیست، بلکه الگویی پایدار از زیستن می شود.

الگوی تصمیم گیری، اعتماد، مشارکت اجتماعی و حتی تخیل جمعی تحت تأثیر این نوسان شکل می گیرد.

فهم این وضعیت کمک می کند بفهمیم چرا بعضی جوامع خسته اند، حتی وقتی هنوز امید را به طور کامل از دست نداده اند.

وقتی ملتی بین امید و ترس به صورت متناوب و پی درپی قرار می گیرد، روان جمعی وارد وضعیتی می شود که نه کاملا فرو می پاشد و نه به تعادل می رسد.

این نوسان مداوم، جامعه را در حالتی معلق نگه می دارد که در آن هیچ احساس پایداری شکل نمی گیرد.

به گزارش یک پزشک، وقتی ملتی بین امید و ترس زندگی می کند، آینده دیگر مسیر مشخصی ندارد و حال، میدان انتظارهای متناقض می شود.

مردم هم زمان امیدوار می شوند و هم عقب می نشینند و هم پیش می روند و احتیاط می کنند.

در چنین فضایی، وقتی ملتی بین امید و ترس به صورت پی درپی جابه جا می شود، روان جمعی به جای ساخت روایت های بل�