صورت بندی وضع موجود

در 400 سال گذشته، ایران زیر فشار عثمانی، روس و انگلیس قلمروهایش را از دست داد: معاهده زهاب (1639) کردستان و عراق را گسست؛ معاهدات گلستان (1813) و ترکمانچای (1828) قفقاز را جدا کرد؛ - هسته ای طلایی برای عصر بعدی تاریخ کشورمان بسازیم، چاره ای جز روشن بینی، شناخت تاریخ و وضع استثناییِ جغرافیایی خود نداریم.

امروزه بر همه روشن است که ملت و حاکمانی که تاریخ خود و دیگران را نشناسند و حافظه نداشته باشند، همچون کودکانی هستند که خطاهای خود را مدام تکرار می کنند و چه بسا یک گام به پیش و ده گام به عقب بروند.

 وانگهی، افراد و گروه ها و حاکمانی که ارزش سرزمین خود را ندانند و بر مخاطرات جغرافیایی آن آگاه نباشند، نه تنها موقعیت خود را درنمی یابند، بلکه راه را نیز گم می کنند.

از این رو، می خواهم 3 مساله کلیدی را درباب فرجام ایران با خوانندگان و بالاخص با نوجوانان کشورم در میان بگذارم تا شاید باب نقد و گفت وگوی بیشتری درباره وضع جاری و آینده ایران گشوده شود:* مساله اول: تبعات برافتادن ایران ایران در طول تاریخ خود یک کشور متعارف نبوده و با دیگر سرزمین های جعلی و بی تاریخ جهان قابل قیاس نیست.

ایران از حیث سرزمینی یکی از چهار تمدن رودخانه ای جهان و یکی از هفت تمدن محوری دنیاست و در نزدیکی پانزده تمدن و پنجاه شهر تاریخی قرار دارد که بسیاری از آن ها امروز�