بیزاریم از این وضعیت!

در کوچه و خیابان، در مدرسه و دانشگاه، در صف مترو و پشت میزهای کار، هر روز با افرادی مواجه می شویم که گویی در حال دویدن اند؛ دویدنی بی وقفه برای تبدیل شدن به چیزی غیر از آنچه امروز هستند.

در نگاه اول، این میل به تغییر تحسین برانگیز به نظر می رسد.

گفت وگو با این افراد، اشتیاق شان برای عوض شدن و رسیدن به آینده ای بهتر، حتی می تواند الهام بخش باشد اما با کمی تأمل، لایه ای پنهان از این ماجرا خود را نشان می دهد؛ لایه ای که چندان امیدوارکننده نیست.

در بسیاری از موارد، موتور محرک این تلاش ها نه شوق رشد بلکه بیزاری از وضعیت فعلی است؛ احساسی که گاهی به مرز تنفر از خود می رسد.

تفاوت این دو بسیار اساسی است.

تغییر برخاسته از آگاهی و پذیرش، می تواند به رشد پایدار منجر شود؛ اما تغییری که از فرار از خود شکل می گیرد، اغلب به بازتولید نارضایتی در قالبی جدید ختم می شود.

با این حال، شواهد معتبری وجود ندارد که نشان دهد بیزاری از خود یا تحقیر جایگاه فعلی، به پیشرفت واقعی و رضایت درونی منجر می شود.

اما این احساس از کجا می آید؟ چرا چنین پدیده ای تا این اندازه در جامعه فراگیر شده و حتی می توان آن را نوعی بیماری مسری دانست که اغلب پیش از نوجوانی، در راهروهای مدارس به جان دانش آموزان می افتد؟ مدرسه، نخستین نهاد رسمی است که کودک را با الگوی موفقیت، شکست، �