چرا پکن و مسکو در لحظه خطر بازی نمی کنند؟!

اگر روزی جنگی میان ایران و آمریکا شعله ور شود، در ذهن بسیاری از ایرانیان و حتی مردم دیگر کشورها یک انتظار شکل می گیرد: اینکه چین و روسیه باید پشت ایران بایستند.

- به گزارش تابناک به نقل از شرق؛ اما تجربه سال های اخیر نشان داده چین و تا حدی روسیه، برخلاف این تصور عمومی، در بزنگاه ها- همچون سوریه و ونزوئلا- عقب می نشینند و ترجیح می دهند نظاره گر باشند.

این عقب نشینی آگاهانه همان نقطه ای است که مدل چین را از تمام هژمون های پیشین متمایز می کند و پرسش های مهمی درباره آینده نقش جهانی آن برمی انگیزد.

تاریخ نمونه های روشنی از هزینه های رفتار هژمونیک دارد.

آتن باستان وقتی جزیره ملس را به زور وارد اتحادیه دلیان کرد و درخواست بی طرفی آن را با کشتار پاسخ داد، پیامش به جهان یونانی این بود که قدرت، حق می آورد .

اما همین رفتار باعث فرسایش اعتماد و فروپاشی اتحادها شد و در نهایت آتن در جنگ پلوپونزی نه تنها هژمونی، بلکه موجودیت خود را از دست داد.

درس آتن این بود که پیروزی های تاکتیکی می توانند به شکست های استراتژیک منجر شوند.

چین امروز این درس را می داند، اما برداشتش متفاوت است.

پکن نه به دنبال متحد تحمیلی است و نه حاضر است در برابر متحد داوطلب تعهد بدهد.