مصلحت نظام در نگاه امام خمینی و قانون اساسی

مصلحت جامعه اسلامی جایگاهی فقهی و اصولی در مبانی شرع مقدس دارد که اهمیت آن پس از تشکیل نظام جمهوری اسلامی بیش از پیش متظاهر گردید.

در نگاه حضرت امام خمینی(ره) مصلحت نظام و تشخیص آن بسیار مهم است از آنجایی که می تواند مخالف یک نظر فقهی و یا اصل قانون اساسی باشد و حتی بعضا هر دوی آن، اما با تشخیص کارشناسان خبره و آشنا با امور حکمرانی، جامعه و ملت ضرورت آن قطعی و اجتناب ناپذیر است.

تا جاییکه امام خمینی(ره) در نامه 17 بهمن 1366 خود در تشکیل مجمع تشخیص مصلحت نظام می فرماید: .

مصلحت نظام از امور مهمه ای است که گاهی غفلت از آن موجب شکست اسلام عزیز می گردد.

ضرورت وجود نهادی یا تشکلی برای برون رفت از انسداد تصویب قوانین در دهه شصت و پس از آنکه برخی مصوبات مجلس شورای اسلامی در شورای نگهبان قانون اساسی مورد تایید قرار نگرفت و یا مخالف شرع یا قانون اساسی تشخیص داده شد و مجلس هم نتوانست نظرات شورای نگهبان را تامین کند احساس شد.

زیرا بعضی مصوبات مجلس که دولت وقت نیز بر ضرورت آن تاکید داشت مراعا و معلق بین مجلس و شورای نگهبان باقی مانده بود.

تا اینکه پس از نامه تعدادی از مسولان عالی کشور امام راحل بالاخره با تشکیل مجمعی که بعدا نام مجمع تشخیص مصلحت نظام بر آن نهاده شد موافقت کردند.