‏جنگ چقدر نزدیک است؟

در روزهایی که خبر پیش از آنکه راستی آزمایی شود منتشر می شود و تحلیل پیش از آنکه پخته شود دست به دست می چرخد، پرسش از نزدیکی جنگ بیش از آنکه یک سوال نظامی باشد، یک مسئله ادراکی است.

ما کاری نداریم که اتفاقات ساعت های اخیر عملیات روانی برای تاثیر بر ادراک بخشی از جامعه و مسئولان ایرانی هست یا نه.

مهم این است که بدانیم در آستانه هر درگیری بزرگ، پیش از آنکه گلوله ای شلیک شود، ذهن ها هدف قرار می گیرند.

جنگ مدرن ابتدا در میدان روایت و شبکه های اجتماعی آغاز می شود و سپس به میدان نظامی کشیده می شود.

واقعیت اما روشن است.

فرماندهی جنگ در ایران دستورات لازم را صادر کرده است.

این جمله برای التهاب آفرینی نیست، برای اطمینان بخشی است.

کشوری که سال ها در معرض تهدید مستقیم بوده، بر اساس خوش بینی اداره نمی شود، بلکه بر اساس سناریوهای محتمل برنامه ریزی می کند.

نیروهای نظامی ما آماده تمامی سناریوها هستند.

در کنار آمادگی نظامی، یک وظیفه اجتماعی نیز وجود دارد که کمتر به آن توجه می شود.

باید به چند نکته با دقت توجه کنیم.

کمپین نمی دانم را در بالاترین سطوح جدی بگیریم.

در شرایط حساس، ندانستن و اعلام نکردن دانسته ها فضیلت است.

هر خبر تایید نشده، هر تحلیل شخصی، هر گفت وگوی غیرضروری می تواند بخشی از پازل اطلاعاتی دشمن را کامل کند.