«آب است و تریاک»؛ رمزی برای آخرین لحظه های سحر در تهران قدیم

اغلب تهرانی ها با شوق و ذوقی دل پذیر برای رویت ماه ، آب و آینه بر می داشتند، راهی بام خانه هاشان می شدند و هلال ماه را در آسمان پاک و پرستاره تهران آن روز می جستند - آب است و تریاک ؛ رمزی برای آخرین لحظه های سحر در تهران قدیم اغلب تهرانی ها با شوق و ذوقی دل پذیر برای رویت ماه ، آب و آینه بر می داشتند، راهی بام خانه هاشان می شدند و هلال ماه را در آسمان پاک و پرستاره تهران آن روز می جستند عصر ایران؛ فرزانه متین- در تهران قدیم تقریبا از 15 روز مانده به ماه رمضان یعنی بعد از عید نیمه شعبان، مردم به پیشوار ماه رمضان می رفتند.

  زن ها مشغول تهیه آذوقه و خواربار می شدند و دکان ها مرغوب ترین مواد اولیه را با پایین ترین قیمت در اختیار مردم قرار می دادند.

  چادر زنان در این ماه بلند تر می شد و چادرهای عبایی بلند که تا پنجه پاها را  بپوشاند جای خود به چادرهای کوتاه رنگی می دادند.

  همچنین روبنده های بلند که تا نزدیک زانو می آمد جای نقاب ها را می گرفت و بزک و سفیدآب و … تا هلال ماه شوال منسوخ می شد.

  مردان در این ماه صورت هایشان دیگر برافروخته نبود، چهره ها متین، قدم ها آهسته، سر به زیر.

  مساجد هم رونق دیگری در این ماه خیر می گرفت.

از چند روز مانده به شروع رمضان، مساجد، حصیرها، زیلوها و گلیم ها را خاک گیری می کردند.