«آنفلوانزای خودرویی» روی بیلبوردهای تهران؛ جلب توجه تا کجا مجاز است؟

اخیرا مجموعه ای از بیلبوردهای شهری در تهران با پیامی متفاوت و هشدارآمیز نگاه شهروندان را به خود جلب کرد؛ پیامی که به جای معرفی مستقیم یک برند یا محصول، - این کمپین محیطی که در فاز نخست بدون نام و نشان مشخص اکران شد، خیلی زود به سوژه مورد بحث به عنوان یکی از نمونه های تبلیغات شهری ماه های اخیر تبدیل شد و بار دیگر پرسشی بنیادین را پیش کشید: مرز جلب توجه در فضای عمومی کجاست؟ پس از عبور از مرحله تیزینگ و مشخص شدن هویت برند اجراکننده در ادامه مسیر، اکنون امکان نگاه دقیق تر و تحلیلی تر به این کمپین فراهم شده است.

پرسش اصلی همچنان پابرجاست: جلب توجه شهروندان در کمپین های محیطی چه چارچوبی دارد و آیا می توان برای آن مرزهایی روشن و قابل دفاع تعریف کرد؟ بررسی کمپین آنفلوانزای خودرویی به عنوان یک نمونه عینی، بستری مناسب برای پاسخ دادن به این پرسش است؛ پاسخی که ناگزیر باید میان خلاقیت تبلیغاتی، مسئولیت اجتماعی برندها و تجربه روانی مخاطبان شهری توازن برقرار کند.

تبلیغات محیطی؛ رسانه ای ناگزیر با مسئولیتی مضاعف برخلاف رسانه های انتخابی مانند شبکه های اجتماعی، تلویزیون های اینترنتی یا حتی مطبوعات، تبلیغات محیطی رسانه ای ناگزیر است.