آتش اغتشاش بر جان موزه 70 ساله

در شامگاه سرد نوزدهم دی ماه 1404، در میانه دود وآشوب برخاسته از اقدامات تروریستی در خیابان های مشهد، شعله های آتشی ناخوانده حریم یکی از مهم ترین مراکز هویتی وعلمی شرق کشور را فرا گرفت.

- به گزارش تابناک به نقل از جام جم آنلاین؛ این مرکز که به عنوان الگویی موفق برای سایردانشگاه ها شناخته می شدو تاریخ را از دریچه ابزارهای علمی، دستاوردهای پژوهشی و اسناد مدیریتی روایت می کرد، اکنون خود به موضوعی برای تاریخ بدل شده است.

حادثه اخیر پرسش هایی جدی را درباره امنیت مراکز فرهنگی در بحبوحه های آشوب اجتماعی و انگیزه های پشت پرده چنین تخریب هایی به میان می آورد.

سوختن بخشی از این بنای فرهنگی، زنگ خطری است که ضرورت توجه بیش از پیش به حفاظت از گنجینه های علمی و معنوی کشور را یادآور می شود.

به منظور بررسی دقیق ابعاد این واقعه، از چرایی و چگونگی وقوع آن گرفته تا میزان خسارات و آینده این گنجینه ارزشمند، با دکتر مرتضی دانشیار، عضو هیات علمی دانشگاه و رییس موزه و مرکز آثار مفاخر و اسناد دانشگاه فردوسی مشهد، به گفت وگو نشسته ایم.

جناب آقای دکتر دانشیار، پیش از ورود به بحث حادثه اخیر، برای مخاطبانی که شاید کمتر با پیشینه موزه دانشگاه فردوسی آشنا باشند، لطفا درباره تاریخچه شکل گیری این مرکز و جایگاه آن در فضای دانشگاهی کشور توضیح دهید.