موشک های ساحل به دریای ایران؛ بازوی خاموش بازدارندگی در دریا!

در جنگ های مدرن دریایی، همیشه خطر از افق نمی آید؛ گاهی تهدید، آرام و ساکت، از دل خشکی به دریا نگاه می کند و منتظر لحظه مناسب می ماند.

- به گزارش تابناک ،قدرت دریایی، سال ها با تعداد ناوها، تناژ شناورها و برد توپ ها سنجیده می شد.

اما با ورود موشک های ساحل به دریا، این معادله به طور بنیادین تغییر کرد.

حالا دیگر برای تهدید یک ناو یا یک گروه رزمی، لازم نیست خودت روی آب باشی.

کافی است ساحل را بشناسی، زمین را بخوانی و فناوری را درست به کار بگیری.

ایران، دقیقاً در همین نقطه، یکی از مهم ترین سرمایه های بازدارندگی خود را بنا کرده است.

موشک های ساحل به دریا در دکترین دفاعی ایران، صرفاً یک سلاح نیستند؛ آن ها بخشی از یک شبکه هستند.

شبکه ای که از شناسایی شروع می شود، از تصمیم سازی عبور می کند و در نهایت، به اقدام ختم می شود.

این سلاح ها بدون داده، کور هستند و بدون شبکه، کم اثر.

به همین دلیل است که نمی توان آن ها را جدا از سامانه های راداری، پهپادی و اطلاعاتی دید.

جغرافیای جنوب ایران، یک مزیت ذاتی در اختیار این سامانه ها قرار می دهد.

خط ساحلی طولانی، جزایر متعدد، عمق کم آب ها و تنوع زمین، شرایطی ایجاد کرده که استقرار، جابه جایی و پنهان سازی سامانه های موشکی را ممکن می کند.