از شعله تا ثروت؛ تغییر الگو در سیاست انرژی کشور

دولت چهاردهم فعالیت خود را در شرایطی آغاز کرد که صنعت نفت و گاز ایران با مجموعه ای از ریسک های انباشته مواجه بود.

افت تدریجی فشار در میدان گازی پارس جنوبی، - به گزارش سرویس انرژی تابناک به نقل از ایرنا، در چنین فضایی، سیاست محوری دولت نه بر افزایش مقطعی تولید، بلکه بر سه محور هم زمان پایداری تولید ، کاهش اتلاف و تکمیل زنجیره ارزش بنا شد.

پروژه هایی که در سال های 1403 و 1404 به مرحله قرارداد یا بهره برداری رسیدند، مستقیماً از دل همین رویکرد بیرون آمدند.

نقطه عطف نخست این مسیر در اسفند 1403 رقم خورد؛ زمانی که قراردادهای فشارافزایی میدان گازی پارس جنوبی به ارزش 17 میلیارد دلار به امضا رسید.

اهمیت این قراردادها صرفاً در ابعاد مالی آن ها خلاصه نمی شود، بلکه در نقشی است که پارس جنوبی در تراز انرژی کشور ایفا می کند.

با افزایش سن میدان، افت فشار طبیعی می توانست در سال های پیش رو به بحرانی ساختاری در تأمین گاز تبدیل شود.

در قالب این طرح، میدان به هفت هاب فشارافزایی تقسیم شده و برای هر هاب حدود 60 هزار تن سازه فراساحلی پیش بینی شده است؛ در مجموع 420 هزار تن تجهیزات سنگین دریایی که بخش عمده آن در داخل کشور ساخته خواهد شد.

افزون بر تثبیت تولید گاز، این پروژه یک زنجیره گسترده اشتغال صنعتی ایجاد می کند: 17 هزار شغل مستقیم و حدود 50 هزار شغل غیرمستقی