از طبس تا عرشه ناو/ دیپلماسی در شرایط شبه جنگی پیام می خواهد، نه لبخند

وقتی طرف مقابل، پس از یک گفت وگوی غیرمستقیم، مسیرش را به عرشه یک ناو هواپیمابر می کشد، پیامش دیگر صرفاً دیپلماتیک نیست؛ ترکیبی است از نمایش قدرت، - به گزارش تابناک ؛ دیپلماسی امروز، متن مذاکرات فقط بخشی از ماجراست.

بخش مهم تر، آن چیزی است که بیرون از اتاق گفت وگو اتفاق می افتد؛ تصاویر، مسیرها، انتخاب ها و نمادها.

مذاکرات اخیر ایران و آمریکا، بیش از هر چیز، میدان رقابت بر سر برداشت بود؛ این که چه کسی روایت غالب پس از گفت وگو را در اختیار می گیرد.

حرکت تیم ایرانی از مبدا طبس، از همان ابتدا، حامل یک پیام خاموش اما کاملاً قابل فهم بود.

طبس برای افکار عمومی ایران، صرفاً یک نقطه جغرافیایی نیست؛ یادآور شکست یک عملیات نظامی، فروپاشی یک محاسبه آمریکایی و نقطه ای است که نشان می دهد قدرت سخت، لزوماً به نتیجه نمی رسد.

انتخاب این مبدا، بدون هیچ توضیح رسمی، نشان داد که تیم ایرانی بلد است پیام خود را بدون جنجال منتقل کند.

در ادامه همین خط، عدم پذیرش حضور فرمانده سنتکام در گفت وگوها، یک تصمیم تصادفی یا احساسی نبود.

این یک خط کشی روشن بود میان دیپلماسی و نمایش نظامی.

ایران عملاً گفت: مذاکره، جای خودش را دارد و فرماندهی نظامی آمریکا، جای خودش؛ و این دو قرار نیست پشت یک میز بنشینند.