جامعه ای که یاد نمی گیرد؛ از کنترل بحران تا مدیریت فرسودگی اجتماعی

قطع و محدودسازی اینترنت در ایران طی دو دهه اخیر، از یک واکنش مقطعی به ابزاری برای «مدیریت فرسودگی اجتماعی» تغییر ماهیت داده است.

این روند با جامعیت زدایی از جامعه، - قطع و محدودسازی اینترنت در ایران طی دو دهه اخیر، از یک واکنش مقطعی به ابزاری برای مدیریت فرسودگی اجتماعی تغییر ماهیت داده است.

این روند با جامعیت زدایی از جامعه، توان ثبت تجربه های مشترک و تبدیل آن به کنش های پایدار را هدف قرار داده و پیوندهای اجتماعی را فرسوده می کند.

سعید کیاییتحلیلگر رسانه قطع یا محدودسازی اینترنت در ایران را نمی توان صرفاً به عنوان واکنشی مقطعی به بحران های اجتماعی فهم کرد.

آنچه در دو دهه ی گذشته رخ داده، نشان دهنده ی یک تحول کیفی در منطق حکمرانی بحران است؛ تحولی که به تدریج از کنترل مستقیم بحران به مدیریت فرسودگی اجتماعی حرکت کرده است.

اینترنت در این مسیر، نه فقط یک ابزار ارتباطی، بلکه یکی از مؤثرترین ابزارهای جامعیت زدایی از جامعه بوده است.

این تحول را می توان در سه مرحله ی تاریخی بازخوانی کرد؛ مراحلی که هر یک، نسبت جامعه، بحران و ارتباط را به گونه ای متفاوت بازتعریف کرده اند.

مرحله ی اول: کنترل مستقیم بحران در بزنگاه هایی مانند سال 1378 و پیش از آن، اینترنت هنوز نقش ساختاری در حیات اجتماعی نداشت.