آتش زدن بعل در 22 بهمن: بررسی یک اقدام نمادین و واکنش های اجتماعی

آتش زدن بعل در راهپیمایی 22 بهمن، به جای ضدیت با شیطان، بهانه ای شد برای موجی از ترس، شایعه و متخصصین لحظه ای طلسم و دعا در شبکه های اجتماعی.

- آتش زدن بعل در 22 بهمن: بررسی یک اقدام نمادین و واکنش های اجتماعی آتش زدن بعل در راهپیمایی 22 بهمن، به جای ضدیت با شیطان، بهانه ای شد برای موجی از ترس، شایعه و متخصصین لحظه ای طلسم و دعا در شبکه های اجتماعی.

انگار هر شعله، نه علیه خرافه و جهل، که برای پرورش آن روشن شده است! عصر ایران ؛ موحد منتقم - در جریان راهپیمایی 22 بهمن، مجسمه ای با نوشتهٔ بعل و تصویر ستاره داوود و پرچم اسراییل توسط مؤسسه مصاف وابسته به علی اکبر رائفی پور سوزانده شد.

  هدف اعلامی این اقدام، اعلام مخالفت با پرونده جفری اپستین و نشان دادن ضدیت با صهیونیسم و آمریکا بود.

با این حال، برداشت های عمومی و رسانه ای از این حرکت متنوع و گاه متناقض بوده و با اهداف اولیه تفاوت قابل توجهی دارد.

بعل در واقع یک ایزد کنعانی و خدای باران و حاصل خیزی بود که در هزاره های سوم و دوم قبل از میلاد در منطقه شام و مدیترانه پرستش می شد.

واژهٔ بعل به معنای ارباب است و حتی بخشی از اسراییلیان نیز آن را می پرستیدند.

  با گذر زمان بعل در متون یهودی و مسیحی به دیو و مشاور شیطان تبدیل شد و در واقع رقیب یهوه، خدای یهودیان به شمار می آمد.