دکترین «واگذاری بار»؛ ایران چگونه مهار اسراییل را به ترکیه و اعراب می سپارد؟

شرط بندی ایران پس از 2025 این نیست که «منطقه را برده» است؛ بلکه این است که پس از زنجیره ای از خسارت ها و در معرض قرار گرفتن ها، می تواند با زنده ماندن—و بازیابی—از طریق واگذاشتن رویارویی با ردپای فزاینده اسراییل به دیگرانی که منافع فوری دارند، - پس از مجموعه ای از تحولات پرهزینه در سال های 2024 و 2025 که ابزارهای بازدارندگی غیرمستقیم ایران را تضعیف کرد و هزینه رویارویی مستقیم را افزایش داد، تهران به جای حداکثرگرایی، به راهبرد واگذاری بار روی آورده است؛ رویکردی که با سپردن بخش عمده هزینه های مهار اسراییل به بازیگران دیگر منطقه ای، به ایران امکان می دهد زمان بخرد، توانمندی های خود را بازسازی کند و از قرار گرفتن دوباره در خط مقدم تقابل پرهیز نماید.

به گزارش سرویس بین الملل جماران، میدل ایست مانیتور با بیان این مطلب نوشت: در بخش بزرگی از دهه گذشته، راهبرد منطقه ای ایران پاسخی زمخت به یک پرسش ساده به نظر می رسید: چگونه می توان بدون ورود به جنگی مستقیم و غیرقابل کنترل، اسراییل و فشارهای همسو با ایالات متحده را بازدارندگی کرد؟ پاسخ، ایجاد عمق راهبردی، پرورش شرکا و حفظ ابهام در سطح تشدید تنش بود.

این الگو اکنون آسیب دیده است؛ نه از آن رو که ایران به طور عمل گرایانه آن را کنار گذاشته باشد، بلکه به این دلیل که مجموعه ای از شوک ها در