فیلم«سامی» از خوزستان/داستان مردی که هنوز رویا دارد

اسب در واقع همان روح اسیر شده سامی است که دوست دارد پر بکشد و در زمین های اطراف آزادانه بچرخد اما امان از مین ها.

- عصر ایران ؛ علی نجومی ــ به تازگی در یک شب سرد زمستانی با خیابان های خلوت، به کنج دنج موزه سینما پناه بردم و در کنار مشتاقان سینما به تماشای فیلم سامی ساحته حبیب باوی ساجد نشستم.

خوزستان و اهالی خون گرمش همیشه برایم جذاب و جالب بوده اند.

از وقتی کتاب زمین سوخته احمد محمود را خواندم.

قصه های این خطه تفتیده از گرما و مردمانش برایم مثل یک لالایی شنیدنی شد که مرا به خوابی می برد که رویاهایش از بیداری حقیقی تر هستند.

 سینمای خوزستان همیشه مهم بوده و هست، امیر نادری، ناصر تقوایی، کیانوش عیاری و .

تنها تعدادی از نام های بزرگ سینمای این خطه هستند و الحق و الانصاف که حبیب باوی ساجد هم فرزند خلف این بزرگان است.

اما چرا؟ کریم باوی ساجد پیرنگ فیلم از همان تیتراژ فیلم مشخص می شود که با فیلمی در مورد مین های باقی مانده در زیرخاک خوزستان رو به رو هستیم که یادگار زمان جنگ تحمیلی 8 ساله ایران و عراق است.

 فیلم 30 سال بعد از پایان جنگ و در سال 1397 ساخته شده است و مشکلات سامی کشاورز میانسالی را روایت می کند که بعد از 3 دهه از پایان جنگ هنوز زمینش مین روبی نشده است و این به معنای نداشتن معیشت مناسب برای مردی است که زنش را هم بر اثر انفجا