اخلاق منهای خدا: آیا با عقل سازگار است؟

بسیاری از ما در زندگی روزمره با مفاهیمی مانند خوب و بد، عدالت و ظلم، یا کمک به دیگران و آزار رساندن رو به رو هستیم.

این احساس درونی که برخی کار ها درست و برخی نادرست هستند، - آیا این ارزش ها فقط توافق های اجتماعی هستند یا ریشه ای عمیق تر و واقعی دارند؟ این متن به بررسی یک استدلال عقلی می پردازد: ارزش های اخلاقی واقعی و عینی (یعنی خوب و بد مستقل از نظر افراد یا فرهنگ ها) تنها با وجود یک مبدأ متعالی مانند خدا قابل توضیح هستند.

بدون خدا، اخلاق ممکن است به سلیقه شخصی یا منافع گروهی تبدیل شود، اما با باور به خدا، اخلاق به قوانین خیرخواهانه ای تبدیل می شود که انسان را به سوی کمال و سعادت واقعی هدایت می کند.

اهمیت فهم عقلی دین و خداباوری عقلی از راه وجود ارزش های اخلاقی اگر انسان قادر نباشد که حقیقت و واقع را بفهمد، خداباوری گزینه بسیار نامناسبی است؛ و بدتر اینکه، چه خداباور باشیم و چه نباشیم، قوانین عالم کار خود را ادامه می داد، و هیچ مکتب فلسفی دینی یا غیر دینی توان تغییر آن را ندارد.

با این تفاوت که، تحت باور الهی، انسان می تواند با انتخاب عمل خیر و صالح که امر الهی در آن است، به نتیجه ای متفاوت برسد.

هر چند این نتیجه گاهی سختی دارد، اما در هر حال نتیجه ای است که از یک فعل موحدانه ناشی شده است؛ و با ادامه تبعیت از دستورات الهی قطعاً �