وضعیت موسیقی راک ایرانی ؛ از اجرای زیر زمینی تا حضور در زندگی روزمره

مشکل بزرگ اجراها این بود که باید با سازها و تجهیزات ارزان قیمت خودمان اجرا می کردیم و چون اغلب ما جوان و بی پول بودیم، ساز و تجهیزاتی که صدای خوبی داشته باشند، - مشکل بزرگ اجراها این بود که باید با سازها و تجهیزات ارزان قیمت خودمان اجرا می کردیم و چون اغلب ما جوان و بی پول بودیم، ساز و تجهیزاتی که صدای خوبی داشته باشند، نداشتیم.

در اغلب بندها و گروه های راک هم مهندس صدایی وجود نداشت.

آرتین توکلی در هفت صبح نوشت: اولین کنسرتی که شرکت کردم، سال 85 بود.

یکی از دوستانم که دانشجوی سینما بود، من را برد.

آن زمان، کنسرت های زیرزمینی راک در خانه های ویلایی بزرگ در شمال شهر یا باغ های اطراف شهر برگزار می شدند.

حالا همه آن ساختمان ها؛ برج، آپارتمان، مال و پاساژ شده اند.

کنسرت ها کوچک بودند و به زحمت به 150 نفر می رسیدند.

تقریباً مثل تمام مهمانی ها و عروسی هایی که آن روزها در ویلاها و باغ ها برگزار می شدند، همیشه استرس حضور نیروی انتظامی و بازداشت وجود داشت.

خوشبختانه در آنهایی که شرکت کردم اتفاقی نیفتاد ولی می شناسم کسانی را که بازداشت شدند و بعد از پرداخت پول، آزاد.

ترس همین بود.

البته گاهی حمله و بازداشت ها منجر به بردن به دادگاه و حکم و توقیف سازها هم شده بود که این ها معمولاً با حضور و دستور دادستانی و قوه قضاییه برای خط و نشان کشیدن برای