قانون «جنگل آمریکایی»؛ از مصدق تا مادورو

تجربه تاریخی نشان می دهد که نظام جنگل نه صلح می آورد و نه امنیت پایدار.

حذف یک رهبر یا یک دولت شاید موقتاً مسئله ای را برای یک قدرت حل کند، - پایگاه خبری جماران، ربایش نیکلاس مادورو ، رییس جمهور ونزوئلا، نمونه تازه ای از همان منطق است که جهان بیش از آن که بر پایه قانون اداره شود، بر اساس موازنه زور پیش می رود.

نظمی شکل گرفته که در آن مفاهیمی مثل حاکمیت ملی، حق تعیین سرنوشت ملت ها و حتی حقوق بشر، نه اصول ثابت، بلکه ابزارهای انتخابی اند؛ اصولی که وقتی با منافع قدرت های بزرگ به ویژه ایالات متحده هم راستا باشند، برجسته می شوند و وقتی مزاحم شوند، به سادگی کنار گذاشته می شوند.

این همان چیزی است که می توان آن را قانون جنگل نامید: نظمی که در آن قوی تر تصمیم می گیرد و ضعیف تر باید با پیامدهایش زندگی کند.

این منطق تازه نیست.

دهه هاست که در آمریکای لاتین، خاورمیانه و فراتر از آن تکرار شده است.

از کودتای 28 مرداد 1332ایران تا کودتای 11 سپتامبر 1973شیلی، از عراق 2003 تا لیبی قذافی، الگو کم وبیش یکسان بوده: دولتی که با سیاست های آمریکا هم خوانی ندارد، یا باید تغییر مسیر دهد، یا تغییر کند.

ابزارها فرق کرده اند کودتا، تحریم، جنگ مستقیم، یا مداخله بشردوستانه! اما نتیجه اغلب یکی بوده است: بی ثباتی مزمن و هزینه ای که نه سیاستمداران، بلکه مردم می پردازن