عادی سازی روابط؛ اسم رمزِ نسل کشی و نقشه شوم برای «اسراییل بزرگ»

در حالی که «عادی سازی» روابط با اسراییل طی دهه ها به عنوان نسخه ای برای صلح و ثبات منطقه ای تبلیغ شده، مرور تجربه تاریخی از اسلو تا کمپ دیوید و توافق های ابراهیم نشان می دهد این روند نه تنها به احقاق حقوق فلسطینیان منجر نشده، - به گزارش سرویس بین الملل جماران، جوزپ مسد، استاد سیاست معاصر عرب و تاریخ اندیشه در نیویورک در یادداشتی برای میدل ایست آی نوشت: بارها عادی سازی به عنوان مسیری به سوی صلح فروخته شده، اما کارنامه تاریخی نشان می دهد که توافق های عادی سازی عربی نه تنها صلح نیاورده اند، بلکه به گسترش خشونت طلبانه، بی ثباتی منطقه ای و مصونیت اسراییل از پاسخگویی انجامیده اند.

یکی از سیاست های کلیدی ایالات متحده در جهان عرب، پیشبرد عادی سازی روابط میان همه کشورهای عربی و اسراییل است؛ سیاستی با هدف محاصره فلسطینیان با متحدان استعمارگران شان و محروم کردن آنان از هرگونه پشتیبانی خارجی.

پیش تر، توافق اسلو 1 در سال 1993، سازمان آزادی بخش فلسطین (ساف) را از یک جنبش رهایی بخش به پیمانکاری فرعی برای اشغال اسراییل بدل کرد؛ نقشی که فلسطینیان را در درون سرزمین های اشغالی خودشان محاصره می کرد.

این راهبرد مهار قرار بود مبارزه فلسطینیان را برای همیشه خاموش کند.