پایان یک توهم اقتصادی

، کارشناس اقتصاد دیجیتال و حکمرانی داده: مسئله اصلی دقیقاً از همین جا شروع می شود که ارز ترجیحی ذاتاً یک سیاست ضدشفاف است، نه صرفاً یک ابزار حمایتی بد اجراشده.

این سیاست بر یک پیش فرض غلط بنا شده بود؛ این که می توان از بالای زنجیره، رفاه را به انتهای آن تزریق کرد.

درحالی که اقتصاد سیاسی ایران نشان داده هر جا شکاف اطلاعاتی، تعدد بازیگران و امکان واسطه گری وجود دارد، یارانه قیمتی به طور سیستماتیک به رانت تبدیل می شود.

نکته ای که عامدانه یا از سر ناتوانی نادیده گرفته می شود این است که ارز رانتی ترجیحی نه تنها تورم را مهار نکرد، بلکه با افزایش کسری بودجه و تشدید انتظارات تورمی، خود به عامل بی ثباتی بدل شد.

این دقیقاً همان جایی است که خطای سیاست گذار عیان می شود؛ دفاع از ابزاری که هم ناکارآمد است و هم فسادزا، فقط به این دلیل که حذف آن شجاعت سیاسی می خواهد.

در مقابل، اقدام شجاعانه رییس جمهور در ارائه کالابرگ بر یک منطق کاملاً متفاوت استوار است؛ تفکیک حمایت اجتماعی از دستکاری قیمت .

کالابرگ به جای آن که بازار را مختل کند، مستقیماً قدرت خرید را هدف می گیرد و از همین رو، هم هزینه کمتری برای دولت دارد و هم نشتی منابع را به حداقل می رساند.