چرا جهانِ ناامن، اقتدارِ هابزی می طلبد؟

امروز، جهان دوباره هابزی شده است؛ اما شاید تنها آنان که از مسیر اقتدار مشروع عبور کنند، روزی به دموکراسی پایدار برسند.

- عصر ایران؛ سعید خاتمی؛ پژوهشگر حقوق بین الملل - هابز در دلِ جنگ های داخلی انگلستان، از اقتدار نوشت؛ لاک و روسو پس از ثبات، از آزادی و اراده ی جمعی گفتند.

اما ما در خاورمیانه ی پر از باروت، مستقیماً سراغ نسخه ی لاک می رویم.

 ترجمه ی بی زمان نظریه ها، همان قدر خطرناک است که نسخه نویسی کور از قدرت؛ اقتدار، اگر مشروع و اخلاقی باشد، خودِ صلح است.

در جهان پرآشوب امروز، بحث امنیت و اقتدار دوباره به مرکز سیاست برگشته است.

از اوکراین تا خاورمیانه، از کاراکاس تا غزه، کشورها به این نتیجه رسیده اند که بدون قدرت، نه استقلال معنا دارد و نه صلح دوام می آورد.

اما باید از خود بپرسیم : کدام قدرت مشروع است و کدام اقتدار به استبداد می انجامد؟ سه فیلسوف بزرگ هابز، لاک و روسو قرن ها پیش پاسخ هایی متفاوت به همین پرسش دادند.

هابز در میانهٔ جنگ های داخلی انگلستان نوشت؛ زمانی که شهرها سوخته و اعتماد اجتماعی فرو ریخته بود.

 او گفت: جامعه ی بدون اقتدار، درنده خو می شود و انسان دشمن انسان.

پس دولت باید مقتدر باشد تا صلح ممکن شود.

لاک اما در روزگار آرام تر پس از استقرار سلطنت مشروطه سخن گفت؛ او اقتدار را به قانون و رضایت مردم مقید کرد.