هوا را از ما بگیر، اینترنت را نه

در این روزها که هیچ چیز عادی نیست، ما مردم عادی در لابه لای تلاش های مان، در جست وجوی اینترنت هستیم، چون در قرن بیست ویکم دسترسی به کبوترنامه رسان و دود نداریم.

- در این روزها که هیچ چیز عادی نیست، ما مردم عادی در لابه لای تلاش های مان، در جست وجوی اینترنت هستیم، چون در قرن بیست ویکم دسترسی به کبوترنامه رسان و دود نداریم.

فاطمه زهرا جامی روزنامه اعتماد هفته را مرور می کنم، عمیق ترین مکالمات، بهترین و بدترین لحظاتی که گذشت، حرف ها، صداها، آدم ها و راه ها و… همه چیز کدر است.

انگار مه غلیظی همه جا را فرا گرفته.

می خواهم از بیرون باخبر شوم، اطلاعات و تصاویر دست و پا شکسته ای نصیبم می شود.

درست مثل اطلس مسیریابی که صفحاتی از آن پاره شده باشد و در میانه راه، ندانی که به راست بپیچی یا به چپ.

  ملغمه ای از فکرها قاب ذهنم را پر می کند: حال دوستانم چطور است؟ امتحان های دانشگاه چه می شود، اگر حضوری باشد تمام جزوه هایم در گروه است و نمی توانم دانلود کنم.

کارم چه می شود؟ نکند برای اینکه کارم مربوط به شبکه های اجتماعی است، حالا دیگر نیازی به من نباشد؟ میم که فریلنسر است الان چطور درآمد دارد؟ کلاس های آنلاین سین چه می شود؟ نوبت دکتر را حالا چطور بگیرم؟ آنلاین شاپ الف چه می شود؟ چطور از حال ف که مهاجرت کرده باخبر شوم؟ و… نقطه می گذارم.