نگاهی به فیلم قسم می خورم ؛ از انزوا تا قهرمانی!

 جوانی در اسکاتلند دهه 1980، در شهری کوچک به نام گالاشی یلز، که تیک های حرکتی و صوتی غیرارادی اش – از جمله فحش های ناخواسته (کوپرولالیا) – او را به هدف تمسخر همکلاسی ها، - جان، که در 2019 مدال MBE (عضو امپراتوری بریتانیا) را از ملکه الیزابت دریافت کرد (و در لحظه ای تاریخی، به طور ناخواسته فریاد زد!) , امروز یکی از برجسته ترین فعالان تورت در بریتانیا است: برگزارکننده کارگاه های آموزشی برای پلیس، معلمان و پزشکان، و کمپ های تابستانی برای جوانان مبتلا به این سندرم.

رابرت آرامایو (شناخته شده از نقش الروند در ارباب حلقه ها: حلقه های قدرت) در نقش جان بزرگسال، عملکردی خیره کننده ارائه می دهد.

او تیک ها را نه به عنوان عنصری کمدی، بلکه بخشی طبیعی، دردناک و گاهی طنزآمیز از وجود شخصیت نشان می دهد.

آرامایو، که پیش از فیلمبرداری ماه ها با جان واقعی وقت گذرانده، هوش پنهان، طنز تلخ و عمق عاطفی او را با ظرافتی بی نظیر بیرون می کشد به طوری که منتقدان Variety و Guardian آن را بی نقص و ستاره ساز توصیف کرده اند.

اما قلب فیلم در روابط مکمل نهفته است.

مکسین پیک در نقش داتی (مادری مهربان که خود با سرطان کبد دست وپنجه نرم می کند)، یکی از درخشان ترین اجرا های سال را دارد.