برای ستوان رحیم مجیدی که در سرما یخ زد/ نمادها درد نمی کشند، انسان ها آری....

ما پدر یخ زده ای را می بینیم که عکس فرزند را در آغوش دارد.

اما آنچه یخ زده، فقط بدن او نیست؛ زبان، اخلاق و حساسیت جمعی نیز منجمد شده اند.

- برای ستوان رحیم مجیدی که در سرما یخ زد/ نمادها درد نمی کشند، انسان ها آری.

ما پدر یخ زده ای را می بینیم که عکس فرزند را در آغوش دارد.

اما آنچه یخ زده، فقط بدن او نیست؛ زبان، اخلاق و حساسیت جمعی نیز منجمد شده اند.

عصر ایران؛ محسن سلیمانی فاخر- مرگ همیشه در میدان گلوله و انفجار رخ نمی دهد؛ گاهی در سکوتِ سرما، در انزوای یک ارتفاع مرزی، و در لحظه ای که انسان تنها دارایی عاطفی اش را در مشت فشرده است.

  ستوان یکم رحیم مجیدی نه در نبردی رو در رو، بلکه در مواجهه با طبیعتی رهاشده و شرایطی طاقت فرسا جان باخت؛ جایی که سرما، جای دشمن را گرفت و بی تفاوتی ساختاری، نقش هم دست را.

او در حالی به شهادت رسید که عکس فرزند خردسالش را در دست داشت؛ عکسی که پشت آن نوشته بود: هوایش را داشته باشید .

این جمله کوتاه، پیش از آن که وصیت باشد، یک پرسش است؛ پرسشی از ما، از نظام تصمیم گیری و از معنای واقعی مسئولیت نسبت به جان انسان هایی که نام شان را مدافع می گذاریم.

آنچه در تصویرِ دست به دست شده می بینیم، صرفاً عکسی از یک پدر و فرزند نیست؛ فشرده ای است از یک منطق مسلط که بدن انسان را به ابزار، و رنج را به امر عادی بدل کرده است.