سقوط از تولید سه میلیون، به سیصد هزار

ونزوئلا، سرزمینی که بزرگ ترین ذخایر اثبات شده نفت جهان را دارد، دچار چرخه های تراژیک ادواری مختلفی شده است؛ از اوج گیری در تولید تا تأسیس اوپک تا دو موج ملی سازی در دوران پرز و چاوز تا اینکه در دوران مادورو رسما تولیدش به پایین ترین حد ممکن سقوط کرد.

- مهدی افشارنیک در روزنامه شرق به روند انحطاط تاریخی نفت ونزوئلا پرداخته است .

در این مقاله، تاریخ نفت ونزوئلا نه به عنوان یک روایت صرفاً اقتصادی، بلکه به مثابه تاریخِ درهم تنیدگی نفت و اندیشهٔ چپ بازخوانی می شود؛ تاریخی که از رهایی آغاز می شود و به فروپاشی می رسد.

متن نشان می دهد که چگونه ونزوئلا، با کشف نفت در دههٔ 1910 و فوران نمادین چاه باروسو 2 در 1922، به سرعت وارد مدار اقتصاد جهانی شد، اما این ورود در قالب امتیازدهی استعماری به شرکت هایی چون شل و استاندارد اویل، دولتی رانتی و فاقد حاکمیت واقعی بر منابع را شکل داد.

نقطهٔ عطف نخست، قانون هیدروکربن های 1943 بود که با افزایش سهم دولت به حدود 50 درصد و تبدیل دولت از دریافت کنندهٔ منفعل به تنظیم گر مسلط، ناسیونالیسم نفتی را به ایدئولوژی غالب بدل کرد—حرکتی که ونزوئلا را سال ها پیش از ایران از بن بست قراردادهای دارسی گونه خارج ساخت.