روایتی از برخورد متفاوت بهرام بیضایی

ابراهیم پشت کوهی، نمایشنامه نویس و کارگردان تئاتر که اصالتا اهل بندرعباس است، با نگارش یادداشتی درباره نخستین دیدار خود با بهرام بیضایی، یادآوری کرده که بیضایی در برخورد با جوانان تئاتری چگونه آنان را راهنمایی کرده است.

- پشت کوهی یادداشت خود را با عنوان اولین دیدار من با بیضایی در اختیار ایسنا قرار داده و ما آن را همزمان با هفتمین روز درگذشت بیضایی منتشر می کنیم.

این یادداشت را با هم می خوانیم: سال 76 بود.

ما تازه با دو دوست دیگر، گروه تئاتر تی تووک را تشکیل داده بودیم.

جوان، خام، و سرشار از رؤیا.

برای دیدن کارهای بهرام بیضایی، از بندرعباس راه افتادیم به تهران؛ سفری که بیشتر شبیه مهاجرت موقت به رؤیا بود تا یک سفر معمولی.

بعد از اجرای بانو آئویی دیدیمش.

ایستاد، گوش داد، حرف زد، و چیزی که برای ما عجیب بود: وقت گذاشت.

واقعاً وقت گذاشت.

من تازه دبیرستان را تمام کرده بودم.

دانشگاه را تهی از رؤیاهایم می دیدم، پس رفته بودم سربازمعلم شده بودم.

یک جور فرارِ آگاهانه.

ازش پرسیدم: استاد، مدرک شما چیه؟ گفت: دیپلم طبیعی دارم.

و انگار فکر مرا خوانده باشد، اضافه کرد: ولی من از روبه روی دانشگاه یاد گرفتم.

گفتم: ما یک گروه تئاتریم از بندرعباس.