بلاغت و فصاحت اشعار امام علی در دعا/نگاهی به مناجات منظومه امیرالمومنین

خدای من، اگر خواسته نَفسم (خواهش های درونی ام) را برآورده ام، اکنون در باغِ پشیمانی بسر می برم (و از گذشته خویش پشیمانم).

- به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، مناجات و راز و نیاز با خدای بزرگ یکی از نمودها و برنامه های پیوسته اولیای الهی به ویژه پیامبران(ع) و امامان(ع) بوده و بر این مهم تاکید داشته اند.

دعا را می توان نعمت و توفیقی از جانب خداوند بر بندگانِ ویژه و مخصوص توصیف نمود و پروردگار بزرگ، اجابت دعا (شنیده شدن و عطای پاداش در برابر دعا و در مواردی که مصلحت الهی مقتضی گردد، انجام خواسته و طلب بنده مومن) را برای بندگان خویش تضمین نموده و آنان را به دعا فراخوانده است.

در روایات اسلامی، پیشوایان دین بر اصل دعا و خواستن از خدا و مناجات با آن ذات بی همتا و دوری از ناامیدی از لطف و رحمت گسترده حق تاکید نموده اند.

دعا و مناجات با خداوند، آدابی نیز دارد که در قرآن کریم و روایات بدان اشاره شده است؛ از جمله: طهارت (وضو داشتن و پاکیزگی بدن و لباس)، با نام خدا شروع کردن و پناه بردن به آن ذات بی مانند از شر شیطان، اخلاص و توحید در خواندن پروردگار (از جمله آیه 27 سوره اعراف که می فرماید: وَادعُوهُ مُخلِصِینَ لَهُ الدِّینُ و در این آیه شریفه، بر اخلاص در دعا و دوری از ریا تاکید شده است)، ستایش، حمد و ثنای خداوند را گفتن پیش از دعا؛ چرا که او ذاتی �