آیا نبود دولت و مجلس وضعیت را بدتر می کند؟

در میانه ی بحران اقتصادی، فرسایش اجتماعی و آینده ای که هر روز مبهم تر می شود، پرسشی آرام اما خطرناک در ذهن بخشی از جامعه شکل گرفته است؛ پرسشی که در حالت عادی نباید حتی قابل طرح باشد: - به گزارش تابناک به نقل از روزنامه اطلاعات؛ این سوال از سرِ بی انصافی نیست؛ از سر درماندگی است.

جامعه ای که هنوز دولت و مجلس دارد، اما مشکلاتش مستقل از تصمیم های آن ها رشد می کند، دیر یا زود به این نقطه می رسد که نبودن را با بودنِ بی اثر مقایسه کند.

دولت هست، اما بیشتر گزارشگر بحران است تا مدیر آن.

هر روز توضیح می دهد چرا نمی شود، چرا سخت است، چرا مقصر جای دیگری است.

مجلس هم هست، اما نقش اصلی اش شده صدور بیانیه، تذکر شفاهی و طرح هایی که یا هرگز اجرا نمی شوند یا وقتی اجرا می شوند که مسئله از موضوعیت افتاده است.

نتیجه روشن است: بحران ها کار خودشان را می کنند و سیاست گذاری تماشاگر آن هاست.

اقتصاد راه خودش را می رود، قیمت ها به تصمیم های رسمی بی اعتنا هستند و مردم برنامه ی زندگی شان را نه با قانون و بودجه، بلکه با بدترین سناریوی ممکن تنظیم می کنند.

این یعنی اعتماد نه فرو ریخته، بلکه کنار گذاشته شده است.

جامعه یاد گرفته بدون اتکا به نهادهای رسمی دوام بیاورد؛ و این، خطرناک ترین مرحله ی فروپاشی است.