صنوف خشمگین

​ سخن از حدود سه میلیون واحد صنفی است که اگر خانواده هایشان را هم در نظر بگیریم، دست کم ده میلیون نفر را در بر می گیرد؛ جمعیتی هم سنگ یک طبقه ی اجتماعی بزرگ.

- سخن از حدود سه میلیون واحد صنفی است که اگر خانواده هایشان را هم در نظر بگیریم، دست کم ده میلیون نفر را در بر می گیرد؛ جمعیتی هم سنگ یک طبقه ی اجتماعی بزرگ.

فرض رایج این بوده که بازار همواره برخوردار، مقاوم و لبالب از ذخایر مالی است؛ گویی همه ی مغازه داران، وارث سرمایه های انباشته و شبکه های حمایتی اند.

اما واقعیت امروز چیز دیگری است.

اکثریت قاطع این واحدها (به جرأت می توان گفت بیش از نود درصد) درگیر تأمین حداقل های زندگی اند.

درآمدشان حداکثر اجاره و دستمزدشان را پوشش می دهد.

فرش فروشی در قلب بازار تاریخی تبریز، سه سال پیش در گوشم آرام گفت، امسال تا الان دو تخته قالیچه فروخته ام.

نیمه های سال بود.

نه یک استثنا، بلکه نمادی از رکودی فراگیر بود و است.

رکودی که نه به یک شهر محدود است و نه به یک صنف خاص.

افزایش بی رویه ی واحدهای صنفی (محل درآمد شهرداری ها) طی چند دهه؛ رقابت فرساینده؛ گسترش زنجیره ای ها، هایپرمارکت ها، مال ها و در نهایت فضای مجازی؛ حاشیه ی سود واحدهای کوچک را عملاً بلعیده است.