سوخو-24؛ بمب افکنی که برای ایران همیشه آماده بود، اما هرگز وارد جنگ نشد

24 برای نیروی هوایی ایران نه یک پرنده نمایشی بود، نه یک خرید تبلیغاتی.

این هواپیما از همان روز اول برای «کار سخت» آمده بود؛ برای پرواز در ارتفاع پایین، - سوخو-24 اساساً برای پرواز در ارتفاع پایین ساخته شده است؛ جایی که خطای انسانی مساوی با برخورد به زمین است.

سامانه ناوبری و رادار تعقیب عوارض زمینی این هواپیما، در زمان خودش یک جهش فناورانه محسوب می شد.

هواپیما می تواند با حداقل دخالت خلبان، در ارتفاع بسیار کم و با سرعت بالا پرواز کند، پستی وبلندی زمین را بخواند و خود را با آن تطبیق دهد.

این همان چیزی بود که آن را برای نفوذ به عمق سامانه های پدافندی دشمن مناسب می کرد.

موتورهای AL-21F-3A قلب تپنده این پرنده اند؛ موتورهایی پرمصرف، پرقدرت و سرسخت.

سوخو-24 اقتصادی نیست، کم مصرف نیست، و هرگز قرار نبود باشد.

فلسفه اش برو، بزن، برگرد است.

توان حمل مهمات متنوع، از بمب های سقوط آزاد گرفته تا موشک های هدایت شونده، به این هواپیما انعطاف عملیاتی بالایی می دهد.

در نیروی هوایی ایران، این توان به تدریج با بومی سازی تسلیحات و سامانه ها تکمیل شد.

نکته مهم این است که سوخو-24 ایرانی، یک کپی ساده از نمونه شوروی نیست.

در طول سال ها، این هواپیما وارد فرآیند ارتقا شد؛ از اویونیک گرفته تا تسلیحات و حتی برخی سامانه های ناوبری.